Í kjölfar kreppunnar finnst mér þjóðin skiptast í þrjá flokka (og örugglega fleiri undirflokka):

1) Reiðir og sárir.

2) Hissa en bjartsýnir.

3) Dofnir og áttavilltir.

Enginn flokkurinn er æðri öðrum og það eiga allir rétt á þeim kenndum sem þeir finna fyrir. Það er viðvarandi streituástand í þjóðfélaginu og besta ráðið við því er að lifa með óvissunni...ekki á móti henni. Viðurkennum tilfinningarnar og lifum með þeim. Ef við gerum það þá finnum við frekar leið til að bægja frá óveðursskýinu fyrir ofan okkur og sjáum til sólar.

Ég hef fylgst spennt með mótmælum úr fjarlægð og finnst þau alveg eiga rétt á sér líka og gott að vita að til er drífandi, orðheppið fólk sem leiðir öflug mótmæli. Ég skrifa þó ekki undir Bónus-fánann á stöng Alþingishússins og hrátt ommulettukast á veggi þess. Jafnvel þótt það sé sakleysislegt miðað við bílsprengjur og blóðug átök af minna tilefni hjá öðrum þjóðum. Það er líklega styttra í heiftina þar vegna langrar sögu misréttis en á Íslandi er svo stutt síðan góðærið ríkti hér eins og keisarinn í nýju fötunum og skemmdi heilbrigða hugsun þeirra sem sáu ekki að var allsber eftir allt saman. 

Ég er bara ekki manneskja í brjáluð mótmæli....kannski vegna þess að ég er búin vera reið og sár. Ég ætla ekki að vera reið og sár í marga mánuði eða ár. Græði akkurat ekkert á því og ekki heldur fólkið í kringum mig. Ég varð reið innra með mér síðast á sunnudagsmorgun og fór þá bara út að labba og kom endurnærð heim. Það eru margir núna að fárast yfir því að það sé verið að hvetja fólk til þess að taka utan um fólkið sitt og knúsa það - vegna þess að þeir hafa alltaf gert það hvort sem er. Málið er bara að það eru ótrúlega margar fjölskyldur sem hafa látið það vera að taka utan um fólkið sitt, knúsa það, hrósa og hvetja í góðærinu. Tekið því sem sjálfsgöðum hlut. Og þessum orðum er beint að því og svo til okkar hinna um að taka kannski aðeins oftar utan um börnin okkar, hvetja systkini okkar, hrósa mömmu og pabba og knúsa ömmur og afa. Ég sé bara ekkert athugavert við það!

Það er líka fleira fólk í kringum okkur en fjölskyldan, t.d. vinnufélagar og vinir og það er mikið atriði núna að vera góður hlustandi. Ef einhver sem við þekkjum breytir um hegðunarmynstur og ólíkur sjálfum sér, t.d. dregur sig í hlé, talar meira en venjulega, missir húmorinn, þá ættu að hringja viðvörunarbjöllur. Fólk er nefnilega ekki alltaf meðvitað um eigin breytingar og það er oft betra t.d. fyrir okkur sjálf að spyrja fólkið sem við umgöngumst mest hvort það hafi tekið eftir breytingum á okkur ef okkur líður ekki vel. Spjöllum meira saman án þess að toppa eða botna reynslusögur af okku eða öðrum. Komum skemmtilega á óvart, búum til skemmtilega stemningu á vinnustöðunum okkar. Sköpum aðstæður og sýnum frumkvæði!

Ég er ekki manneskja í það að reyna að setja mig inn í ástæður kreppunnar eða finna viðskiptalegar-, peningalegar-, Evrópusambands-, eða hvað þetta allt heitir- lausnir. Ég hef einfaldlega ekki vit á því. Það er fullt af öðru góðu fólki sem er tilbúið til að ræða og leysa þann vanda, vonandi sem fyrst og á sem farsælastan hátt fyrir land og þjóð. Ég öfunda þetta fólk ekki.

Eina sem ég get er að hugsa jákvætt, hvetja aðra og reyna að tala í lausnum í stað þess að velta mér upp úr vandamálunum og neikvæðninni. Það er líka slæmt fyrir svefninn og ónæmiskerfið. Fjórða hvert sjúkrarúm í heiminum er skipað fólki sem er með sjúkdóma tengda streitu. Það má vel vera að allt sé að fara fjandans til um tíma, en ég bæti ekki ástandið með því að reiðast enn meira, láta börnin mín horfa upp á pirraða mömmu eftir fréttatímana á kvöldin. Frekar slekk ég á sjónvarpinu og baka brauð í frystinn eða föndra músastiga.

Í dag fylgi ég því hópnum sem er hissa en jákvæður og mig langar að leggja mitt af mörkum til þess að hafa áhrif á aðra. Besta leiðin til þess er að gera það sem ég kann og get gert vel: Vera bjartsýn og hugsa í lausnum. Ég er meira að segja með eina hugmynd á frumstigi sem ég er harðákveðin að koma í efsta stig. Þið heyrið vonandi og sjáið árangurinn fyrr en síðar.

Ef harði diskurinn er heilinn okkar, forritin þekkingin og reynslan, þá er lyklaborðið ákvarðanirnar og framkvæmdirnar.

Á hvaða takka ætlar þú að ýta í dag?

Ég var að spjalla við frænku mína fyrir skemmstu og spurði hana eitthvað út í nánustu ættingja hennar og hvað væri að frétta af þeim o.s.frv. Þá kom eftirfarandi setning: "Já, þau....þau tala ekki saman!" Hún var að tala um fólk á sextugsaldri.

Þá rifjaðist upp fyrir mér hvað þetta er sorglegt og í senn fyndið fyrirbrigði þegar einhverjir hafa vís- eða óvísvitandi gefið út þá yfirlýsingu að þeir tali ekki saman. Úúúúú......hvað eigum við hin að gera? Shit maður. Eigum við að hlaupa til og passa upp á að viðkomandi aðilum verði ekki boðið í sama vinnupartýið, afmælið eða skírnarveisluna? Taka brjálaðan þátt í sápuóperu vanþroska fólks?

Ég vann í 5 ár með tveimur konum sem sátu sínu hvoru megin við þil í ríkisstofnun og mér var tjáð mjög snemma eftir að ég hóf störf að "þessar tvær töluðu ekki saman og hefðu ekki talað saman í 20 ár". Svo vegna þess að ég vissi af þessu þá var ég voða meðvituð um það þegar önnur þeirra stóð með svip upp þegar hin fór í kaffi. Mér fannst þetta mjög áhugavert og þegar ég spurði þær í sínu hvoru lagi á einni árshátíðinni hverju sætti þá rámaði aðra þeirra í að það hefði verið eitthvað sem hin sagði sem móðgaði hana (gat samt ekki sagt hvað það var) og hin var búin að gleyma því. Fyrir þeim var það bara ekki málið, það var "prinsippið" að þær bara töluðu ekki saman! Punktur.

Ég hef oft um tíðina heyrt um hina og þessa sem tala ekki saman og þá hefur mér verið sagt að í einhverjum ógurlegum dramatóni eins og að ætlast sé til þess að ég sýni því viðbrögð, svona eins og að um sé að ræða nýtt stríð á milli Ísrael og Palestínu. Þó svo að mér sé slétt sama þótt einhverjir fullorðnir tali ekki saman, þá finnst mér mjög ranglátt þegar það færist yfir á börn eða maka viðkomenda. "Er þetta sonur hans Jóa? Já nei hann má ekki koma inn að leika, ég tala nefnilega sko ekki við pabba hans." Hvaða fordæmi er verið að sýna börnum með þessu?

Auðvitað getur komið upp á að fólk þurfi hvíld á samskiptum vegna einhvers sem kom upp á eða ef ekki hefur tekist að leysa ágreining á  sömu samverustundinni, símtalinu eða öðru.  En það að ákveða það að ágreiningur hangi ótímagreindur í loftinu kallast af mörgum "að skella einhverjum í frystinn", þar til einhverjum hentar að taka á málinu. Þetta er aldagömul stjórnunaraðferð í samskiptum þeirra sem hafa ekki þor, getu eða hæfileika til að leysa ágreining eða deilur á mannlegan hátt. Þannig fólk stendur oft í löngum andlegum slagsmálum sem eru gersamlega tilgangslaus og akkurat engum til gangs. Dýrmætum tíma sóað í bull. Ofan á það getur þetta smitað út frá sér megnu andrúmslofti meðal vinnufélaga, ættingja og vinahópa eins gamalt gúanó.

Skemmtilegt?

... endingargóðan litaprentara sem vill vera memm? 

Það er að ýmsu að hyggja í kreppunni og hún er viss þjálfun í að eyða ekki peningum í óþarfa vitleysu.

Vegna þess að frítt er í strætó fyrir m.a. háskólanema ákvað ég að láta reyna á áætlun Strætó. Leið 6 keyrir Fjallkonuveginn hér rétt fyrir ofan. Ég tek því ferðina kl. 07:52 með Agnesi út að Reyrengi, rétt fyrir ofan Engjaborg, og næ að skjótast með hana þar inn áður en ég tek vagninn til baka niður í háskóla. Þangað er ég komin kl. 8:30.

Ef ég myndi nota bílinn þá tæki þetta annað hvort jafn langan eða lengri tíma því strætó fær að skjótast á sér flýtiakreinum niður í bæ, fram hjá öllum bílunum sem mjakast þar áfram. Svo tala ég ekki um bensínið sem kostar ansi mikið núna og auka-hreyfingin og útiveran koma í staðinn. Ekkert bílastæðisvesen. Oft les ég eina og eina grein eða kafla á leiðinni eða hreinsa hugann og horfi út um gluggann.

Stærsti kosturinn við þetta er svo sá að Agnes hlakkar til þess á hverjum morgni að fara í strætó með mömmu, spjalla saman á leiðinni í skýlið, velja sæti til að sitja í og ýta á bjölluna. Það er líka svo yndislegt að horfa framan í hana því hún brosir alltaf til mín og minnir mig á hvað lífið er yndislegt í einfaldleika sínum.

Mæli með strætó.

Ég las viðtal við Guðna Gunnarsson, rope yoga leiðbeinanda með meiru, í einu dagblaðanna um daginn. Guðni er greinilega mjög einlægur í öllu sem hann gerir í dag og hefur leyft sér að læra af fortíðinni. Það rennur alveg magnaður gullkornafoss út úr honum þegar hann er í viðtali og sjálf væri ég alveg til í að gera heimildamynd um hann. Mér fannst mögnuð ein af setningunum sem hann sagði, ég kann hana reyndar ekki orðrétt: "Ég nýt þeirra forréttinda að hafa sjálfur gert mín eigin mistök". Hann á þarna við að hann er sinn stærsti örlagavaldur. Það var hann sem tók allar röngu ákvarðanirnar (og einnig þær réttu).

Fyrir mér snýst lífið svo mikið um þetta. Að viðurkenna fyrir sjálfum sér hvar maður hefur verið sleipur á svellinu eða sífellt að reka sig á. Vera að gera sömu hlutina og vonast til þess að niðurstöðurnar breytist sjálfkrafa. 

Ef við erum vanaföst á einhvern hátt og notum alltaf sömu aðferðir til að ná árangri (sem oft eru óraunhæf markmið á einhverjum vissum tíma), þá getur gamla þrjóskan verið okkar versti óvinur. Þrjóska, sem hægt væri að virkja á miklu betri hátt, bara ef við yrðum aðeins viðsýnni og lærðum að hlusta meira á aðra og fyrst og fremst á innsæið.

Samskipti eru dæmi um atferli og framkomu sem við getum sífellt endurmenntað okkur í. Ég held að ég hafi lært meira í  mannlegum samskiptum núna á einu ári en karlarnir Dale Carnegie, Brian Tracy og Jack Canfield gætu kennt mér til samans. Ég hélt að ég væri útlærð í að velja mér viðhorf. Ég veit núna, sem betur fer, að það getur verið dagamunur á mér eins og öllum varðandi það. 

Fyrst og fremst hef þó lært að eina leiðin til að ná árangri er að vita hvað ég vil í raun og veru sjálf. Gera hluti út frá mínum forsendum en ekki til að gleðja aðra. Vita hvað ég kann, hvernig ég hugsa, hvernig ég bregst við álagi, áreiti og gagnrýni og síðast en ekki síst; vita hver ég er. Það er svo auðvelt að skella á sig félagslegu grímunni og vona að allt reddist með gamla stífa viðhorfinu. Á þann hátt erum við að hafna sjálfum okkur. Guðni Gunnars segir að við höfnum okkur að meðaltali 800 sinnum á dag. 

Ég hef eignast aragrúa af vinum og kunningjum í tímans rás og stærstur hluti þeirra hætti snögglega að hafa samband. Ég tók þetta nærri mér í mörg ár og skildi ekki alveg hvað málið var. Í dag veit ég að vinir og kunningjar koma og fara vegna margra ólíkra ástæðna. Punktur. Gangur lífsins. Það hefur ekkert endilega með mig að gera í öllum tilfellum en í einhverjum tilfella missti ég örugglega vini eða kunningja vegna þess að ég var að hamast við að vera önnur en ég var/er. Leita viðurkenningar hjá röngu samferðafólki í stað þess að leita að viðurkenningu hjá sjálfri mér. Ég var sífellt að hafna mér og því var ekkert skrýtið að einhverjir aðrir höfnuðu mér. 

Það er dásamleg tilfinning að þekkja sjálfan sig betur og betur, með öllum sínum kostum og brestum. Kunna að meta kostina og nýta sér þá og á móti þekkja brestina og vera meðvitaður um þá til þess að láta þá ekki stjórna lífi sínu. Lífið snýst svo mikið um samskipti og ef samskiptin eru ekki góð eða eru óheilbrigð t.d. í formi þess að nota stjórnunaraðferðir, vera í uppnámi, vera í vörn, tipla á tánum, þykjast vita betur en allir aðrir, láta sífellt undan, snöggreiðast, fara í fýlu, nota þögn..o.s.frv...þá sést fljótt undir hælana á samferðafólkinu, ef það er ekki þeim mun meðvirkara sjálft og fullt af sjálfsóöryggi. Heilbrigð samskipti ganga út á gagnkvæmt tjáningarfrelsi.

Í dag er ég mjög óvænt að laða að mér yndislega einstaklinga sem eru samferðafólk mitt með svipaða lífssýn og ég og kenna mér sífellt eitthvað nýtt. Einnig góð tækifæri sem ég ætla að melta og nýta til enn betra lífs. Ég þarf ekki að spá í fortíð né framtíð. Núna er málið.

Hello sweethearts of mine!

Jæja, þá er ég loksins komin aftur með tölvuna úr ábyrgðarviðgerð hjá Eplinu. Miklu betri tölva hjá miklu betri konu. Jaaá.

Skólinn byrjaði 1. september og ég er í þessum fögum: Heimspekileg forspjallsvísindi, gagnrýnin hugsun, inngangur að málfræði og bókmenntafræði. Allt fög fyrir íslenskukellingu og skapandi pælara eins og mig. Háskólatorgið er algjör snilld og það er svo gaman að sitja þar með tebolla og próteinbar á milli tíma og horfa á fólk úr fjarlægð og hugsa: "Hvað ætli þessi eigi mörg systkini?", "Ætli þessi hafi farið í rússíbana?", "Ætli þessi eigi börn?", "Skyldi þessi tengjast mér á einhvern hátt?". Svo er extra gaman að setjast niður hjá einhverjum sem maður þekkir ekki rass og byrja að spjalla (ef viðkomandi er opinn) og þá líka kemst maður alltaf að því að viðkomandi tengist manni á einhvern hátt. Massa gaman.

Ég hef alltaf átt fáránlega auðvelt með að vera ein og fara allt ein. Fór einmitt að spá í það í vikunni. Þegar ég var lítil vildi ég bara fara ein með rútunni frá Njarðvík til Reykjavíkur að heimsækja ömmur mínar. Svo ef mig langaði að læra eitthvað nýtt eða fara á námskeið, byrja í ræktinni eða hvað það gat verið, þá þurfti ég aldrei að hringja í allar vinkonur mínar til þess að koma með mér. Ég veit ekki alveg hvað þetta segir um sérvitringinn mig en mér líður allavega ágætlega í blessaða skinninu mínu. Sælir eru einfaldir sem pæla yfir sig.

Hei, eitt af draumadjobbunum mínum var auglýst í Fréttablaðrinu og ég akkurat nýbyrjuð í skóla. Týpískt! Um er að ræða starf prófarkalesara hjá Fréttablaðinu, 50% starf (seinni part, kvöld og um helgar....ekki góður tími fyrir mömmu í fullu námi). Hefði verið geggjað gaman og komast þannig inn í þennan fjölmiðlaheim, öðlast reynslu, safna símanúmerum og mynda tengsl.

Talandi um símanúmer, þá er ég loksins komin með nýjan síma. Var búin að eiga hinn í 3 ár og hann hékk saman af gömlum vana. Veit ekki hversu oft hann hefur dottið í gólfið, götuna og hellt yfir hann, en ég má eiga það að ég týndi honum aldrei eða missti hann í klósettið. Ognei. Ég bara gleymdi honum einu sinni á kaffihúsi.

En nóg um mig. HVAÐ ER AÐ FRÉTTA? 

Ég á það til að gagnrýna sjálfa mig sem móður og þá sérstaklega þegar ég er ákveðin við Agnesi, aðallega vegna viðbragða hennar ef hún verður sár. Þetta kallast þó bara uppeldi og hún er á aldri þar sem börnin reyna að fara út fyrir öll möguleg mörk.

Einn morguninn var ég eitthvað stressuð og Agnes ekkert að hlusta á mig svo að ég var eitthvað að hasta á hana og hún fór að vatna músum með krókódílatárum. Ég keyrði hana á leikskólann og hún var ósátt við mig þegar ég fór. Mér leið illa í hjartanu allan daginn og ákvað að þegar ég myndi sækja hana þá ætlaði ég að hrósa henni og segja eitthvað fallegt og uppbyggjandi.

Á heimleið lækkaði ég í útvarpinu, lagði hjartað á mælaborðið og sagði: "Agnes mín, veistu að mamma er alveg rosalega stolt af þér, sérstaklega þegar þú bla bla bla bla." Svo endaði ég með kökkinn í hálsinum á að segja: "Mamma elskar þig mjööög mikið!"

Ég var nýbúin að ljúka setningunni þegar það gall í minni aftur í: "Ókei, ertu búin? Hækkaðu þá aftur í útvarpinu!"